Videodaki Oyuncular: Salome Gil
Kardeşinin Karısını ve Kızını Üst Üste Koyup Siken Amca
Oturma odası her zamankinden daha sessizdi. Linda koltuğun kenarına oturmuş, ellerini kucağında kenetlemişti. Yanında üvey kızı Sam, bacak bacak üstüne atmış, ona bakıyordu. İkisinin de yüzünde aynı yorgunluk vardı. Evin erkeği artık yoktu. Geriye faturalar, boş odalar ve nasıl devam edeceklerini bilmeme hali kalmıştı.
Sam sesini alçaltarak konuştu. “Jerry Amca geliyor. En azından bir süre yalnız kalmayacağız.” Linda başını salladı. “Biliyorum. İyi ki… o var.” Cümlesi yarım kaldı. Gözleri dolmuştu ama ağlamadı. Son günlerde gözyaşı da tükenmiş gibiydi. Sam elini uzatıp üvey annesinin elini tuttu. “Beraber atlatacağız. Söz.”
Kapı çalındığında ikisi de irkildi. Linda derin bir nefes aldı, omuzlarını düzeltti. Sam ayağa kalkıp kapıya yöneldi. Kapıyı açtığında karşısında Jerry duruyordu. Elinde bavul, yüzünde hem yorgun hem de sıcak bir ifade vardı. “Geldim,” dedi sadece. Sam onu içeri aldı. “Hoş geldin… Jerry Amca.”
Linda da ayağa kalkmıştı. Jerry’ye doğru birkaç adım attı. İkisi kısa bir kucaklaştılar. Kucaklaşma samimiydi ama üzerinde hâlâ yasın ağırlığı vardı. Jerry, Linda’nın omzuna hafifçe vurdu. “Buradayım. Ne lazımsa.” Sonra Sam’e döndü, onun da omzuna dokundu. “Sen de. İkiniz de yalnız değilsiniz artık.”
Bir süre kimse konuşmadı. Oturma odasındaki sessizlik, kaybettikleri adamın yokluğunu daha da belirginleştiriyordu. Sam dayanamadı. “Hadi… biraz ilerleyelim. Odana kadar yolunu göstereyim. Bavulunu bırak, sonra çay içeriz.” Jerry başını salladı. “İyi olur.” Sam onu koridora doğru yönlendirdi. “Üst kattaki oda senin. Her şey hazır.”
Jerry bavuluyla yukarı çıkarken, aşağıda Linda ve Sam tekrar karşı karşıya kaldı. Sam üvey annesine sarıldı. Bu sefer daha sıkı, daha uzun. “Zor olacak,” diye fısıldadı. “Ama birlikte yapacağız. Babam… yani üvey babam, seni seçtiği için şanslıydı. Ben de şanslıyım.” Linda, Sam’in omzuna başını yasladı. Gülümsemeye çalıştı ama gülümsemesi ince ve kırılgandı. “Teşekkür ederim… tatlım.”
Sam geri çekildi, üvey annesinin yüzüne baktı. “Gerçekten birlikte atlatacağız. Üçümüz. Bir grup olarak.” Sesinde hem kararlılık hem de kendi kendine moral verme çabası vardı. Linda başını salladı. “Evet. Birlikte.” Kelime ağzından çıkarken bile, içinde hâlâ bir boşluk hissediyordu. Ama Sam’in varlığı, Jerry’nin gelişi, en azından o boşluğun biraz daha katlanılır olacağını düşündürüyordu.
Jerry yukarıdan indiğinde, oturma odasında ikisi de onu bekliyordu. Sam hemen ayağa kalktı. “Çay mı kahve mi?” Jerry “Çay yeter” dedi. Linda mutfağa yönelirken, Sam Jerry’ye yer gösterdi. “Otur. Rahatına bak. Burası artık senin de evin… bir süreliğine.” Jerry koltuğa oturdu, etrafına baktı. Evin her köşesinde ölen adamın izleri vardı: bir fotoğraf, bir yıpranmış koltuk, duvardaki bir tablo. Hiçbiri konuşulmuyordu ama hepsi oradaydı.
Çaylar geldi. Üçü de fincanlarını ellerine aldılar. Konuşma yavaş ilerliyordu. Jerry, işlerin nasıl gittiğini sordu. Linda kısa cevaplar verdi: sigorta süreci, faturalar, henüz netleşmeyen şeyler. Sam ara sıra araya girip konuyu yumuşatmaya çalışıyordu. “En azından artık bir erkek var evde,” dedi bir ara, hafif bir gülümsemeyle. “Tamir işleri falan… bana kalırsa felaket olurdu.” Jerry hafifçe güldü. “Elimden geldiğince yardımcı olurum.”
Akşam ilerlerken hava biraz daha rahatladı. Yas hâlâ oradaydı ama artık paylaşılıyordu. Sam, üvey annesine bakıp başını salladı. “Gördün mü? Başardık. İlk akşamı atlattık.” Linda ona küçük bir gülümseme verdi. Bu sefer biraz daha gerçekti. Jerry de ikisini izliyordu. Yüzünde hem koruma hem de kendi içinde taşıdığı bir ağırlık vardı. Ölen adam onun da üvey kardeşiydi. Kaybı o da hissediyordu. Ama şimdi öncelik, geride kalan iki kadına destek olmaktı.
Gece olduğunda herkes odasına çekildi. Linda yatmadan önce Sam’in kapısını tıklattı. “İyi misin?” diye sordu. Sam kapıyı araladı. “Sen iyi misin?” diye karşılık verdi. İkisi de kısa bir gülümseme paylaştı. “Yarın daha iyi olur,” dedi Sam. “Jerry Amca burada. Biz de buradayız. Birlikte.” Linda başını salladı. “Birlikte.”
Koridor tekrar sessizleşti. Ev, yeni bir düzene doğru ilk adımını atmıştı. Kaybın acısı henüz dinmemişti. Maddi belirsizlikler devam ediyordu. Ama artık üç kişiydiler. Linda, Sam ve Jerry. Sam’in dediği gibi… bir grup olarak. Ve o gece, en azından, yalnız uykuya dalmayacaklardı.
